Staat van ontkenning

Voor één keer met hoofdletters: DE VAKBONDEN HEBBEN GELIJK! De VRT heeft effectief beloofd dat er geen naakte ontslagen zouden vallen. Het staat in de annalen van het Vlaams Parlement: ‘De raad van bestuur van de VRT blijft van mening dat er geen naakte ontslagen kunnen vallen als gevolg van de nieuwe koers die de openbare omroep moet varen’.

Lees het hele artikel

Vijgen na Pasen

Waar gebeurd. Ik, aan de kassa van de Colruyt bij een jobstudent, een jonge twintiger. Hij haalt een stoffen zakje met daarin acht vijgen uit mijn winkelkar, doet dat zakje open, kijkt mij verbaasd aan en vraagt: ‘Wa is da?’ Ik antwoord: ‘Dat zijn vijgen.’ Hij: ‘Ah, zijn da vijgen?’ Ik: ‘Ja, voor na Pasen.’ Hij: ‘Waarom zegde gij da?’ Ik: ‘Laat maar, dom grapje van mij.’

Lees het hele artikel

Eng Vlaanderen

Dit is bij ons nationaal nieuws: eenentwintig politiemensen uit Veurne en Ieper die in Brugge of Kortrijk moeten gaan werken. En om de ernst van het probleem te duiden wordt ons gemeld dat een aantal betrokkenen er letterlijk wakker van ligt. ‘Waar zijn ze mee bezig?!’ is de vraag van een vakbondsman. Waarbij ze slaat op de mensen die hebben beslist de twee gebouwen van de Federale Gerechtelijke Politie in Ieper en Veurne te sluiten.

Lees het hele artikel

Blauwe blues

Een politieke partij is een verzameling mensen die in grote lijnen ongeveer hetzelfde willen. Dat is het wat. Dat er over het hoe meningsverschillen bestaan, doet er niet zoveel toe: middel en doel lopen in alle partijen vaak dooreen; alleen over de details wordt er druk gediscussieerd.

Lees het hele artikel

‘Er is veel wijn en andere drank’

Ik moet iets bekennen… Al een paar maand zeg ik vóór elke aflevering van De Afspraak wie in de studio zal zitten. Mijn vrouw laat mij dan in de vooravond weten hoe ik heb gescoord, en we houden dat bij. Ik zit aan 68 procent correcte voorspellingen. De Afspraak is het meest voorspelbare programma ooit.

Lees het hele artikel

Een kwestie van vertrouwen

In de jaren 60 kwam de soepboer aan huis. Almaar meer moeders gingen uit werken, en dus was er een gat in de markt. Het systeem was simpel. Onder de brievenbus werd er een houten hokje getimmerd, voor de soepkom én het geld. Als er uit de brievenbus een touwtje met een stokje hing, wist de soepboer dat hij moest stoppen en leveren. En werkelijk niemand dacht er aan dat er misschien wel iemand uit al die hokjes het geld kon halen vóór de soepboer. Het vertrouwen was groot.

Lees het hele artikel

Wouter Beke: verantwoordelijk maar onbevoegd?

Het is één van de kleine dingen die ik nooit ga vergeten. Een Peanuts-strip waarin Charlie Brown, de eeuwige loser, op straat van verschillende mensen zonder enige aanleiding een pak slaag krijgt. Van lieverlee en ten einde raad vraagt Charlie aan iemand die voorbij komt waarom hem dat overkomt. Haar antwoord is: ‘Omdat jij een hoofd hebt dat er echt om vraagt geslagen te worden.’ Ik heb al lang geleden besloten daar niet aan mee te doen: ik sla niet op Charlie Brownen. En dus ook niet op Wouter Beke.

Lees het hele artikel

Opa vertelt

Ik ben één keer uitgestuurd naar oorlogsgebied. Naar Rwanda, in de herfst van 1990. Toen dat land vanuit het grensgebied met Oeganda, werd aangevallen door de ‘rebellen’ van het Front Patriotique Rwandais (FPR), geleid door Paul Kagame. Die dus een jaar of vijf later aan de macht is gekomen. Door de toen nog nauwe band tussen België en zijn ex-kolonies was het op de BRT niet uitzonderlijk dat een Wetstraatjournalist naar Afrika werd gezonden: buitenlandse verslaggeving in ’s lands belang vergde enige binnenlandse politieke ervaring. Het waren nog andere tijden.

Lees het hele artikel
14 van 49 pagina's Nieuwer Eerder