Wallonië is het enige buitenland waar we wél naartoe mogen, én een aanrader: het leven is er trager, vriendelijker, warmer, chaleureuzer. Je gaat daar niet alleen naar de winkel om iets te kopen. Je bespreekt er met de andere klanten de toestand van de wereld. Niemand is er ooit gehaast.

Bij de bakker gaat het over de distance, de anderhalve meter. Wat hier (maar ook elders) niet wordt gerespecteerd. Eén van de klanten zegt: ‘Ce sont les Flamins qui ont inventé tout ce bazar. C’est vraiment la dictature ça’.

De bakkersvrouw lacht mee, en kijkt in mijn richting. Ik stamel wat over les virologues. Waarop diezelfde man: ‘Mais ils se gonflent. Surtout ce gros. Comment s’appelle-t-il? ’ En nog een andere man voegt toe: ‘C’est comme les grenouilles ça.’

Wat een metafoor, denk ik.