Boer

Zoals bij heel veel Vlamingen waren ook al mijn voorouders generaties lang kleine boeren. Mijn grootvaders (allebei uit gezinnen met 12 kinderen) waren de eerste generatie die de landbouw verlieten; de ene om rijkswachter te worden, de andere bij ‘Den Ijzeren Weg’.

Maar ze hadden wel broers en zussen boeren. En de jongste zus had ‘t Hof overgenomen, de ouderlijke boerderij: het was de verzamelplaats; iedereen kwam naar ‘t Hof. Ik mocht ook mee.

Als kind van een jaar of zeven droomde ik ervan boer te worden. Ik was gek op alle geuren en kleuren. De varkens voeren met ‘bras’ (een soort dikke soep van kleine aardappels) en de koeien melken, en warempel, ik kon dat.

En na het ploegen mocht ik eggen, op een soort rieten tapijt dat door het paard werd voorgetrokken. En ik mocht ook geregeld op de rug van het paard: groot, indrukwekkend beest, hoog, breed. Boer zou en moest ik worden.

Het is een beetje anders gelopen.

En een boerderij is intussen een landbouwbedrijf geworden. Ik heb er onlangs een bezocht. En ook nu weer: onder de indruk, zij het om totaal andere redenen. De schaal: maar liefst 800 koeien. Voer is een hoogtechnologisch product, ook al maken ze het nog helemaal zelf. Kennis, computers, kostencontrole, voortdurend aanpassen aan nieuwe evoluties op de markt: het is wat alle andere bedrijven ook moeten doen. 

Maar au fond er is ook nog veel gebleven zoals op ‘t Hof: de liefde voor de stiel overweldigt alles. Een jonge boer die zegt dat hij er altijd van gedroomd heeft te boeren. Begonnen met een 50-tal koeien, en dan gedreven uitgebreid. En nog iets. Ja, de beesten moeten opbrengen, maar ze worden wel gekoesterd, verzorgd met heel veel liefde. 

En wat ook zonder twijfel is gebleven, zoals op ‘t Hof: hard werken. Veel vakantie is er niet.

 Als er een uitje is, dan moet dat helaas apart. Iemand moet op het hof blijven. En mopperen, zeuren en zagen is er ook niet bij. Ze zien het zitten, ze hebben plannen.

Het is een mentaliteit - men zal nu zeggen ‘spirit’ - die ons allemaal gebracht heeft waar we staan. Laten we dat nooit loslaten


Eerder

11 juli, in 1302 woorden

Twaalf jaar geleden heb ik mijn eerste 11 juli-toespraak geschreven. (Terug te vinden in de onvolprezen verzamelbundel Open het Debat.) Ik was toen kakelvers volksvertegenwoordiger. En noblesse ob...

Lees het hele artikel

De Waalse keuken

Wat een prachtig verhaal in De Morgen van het weekeinde. Er schijnt vanuit Roeselare Licht in de Duisternis. Gebalde schoonheid, wijsheid en kracht. Vlaanderen op zijn best, op zijn Vlaamst. Daar k...

Lees het hele artikel

Studeren voor het vaderland

Dit wordt een zeer foute column. Een lofzang op discipline en tucht. Over het leger als instrument voor sociale verheffing. Over de voordelen van een gesloten systeem. Over de baten van concurrenti...

Lees het hele artikel

Schone schijn

Verhofstadt is terug; hij heet nu De Croo – alleen God zelf kan dat zo mooi regelen. Terug dus naar politieke akkoorden die dat eigenlijk niet zijn, maar de premier kan wel blijven zitten. En nog e...

Lees het hele artikel