Theo Francken had het op X over de wedstrijd tussen het Volk en FC Deugpronk. En ook voormalig N-VA-Kamerlid Peter Dedecker merkte op dat, ondanks de verschrikkingen die Hamas en Israël aanrichten, de twaalf punten van de Belgische kijkers voor de Israëlische kandidate een ‘fijn in-your-face-momentje’ was. En inderdaad, het minste wat elke onpartijdige waarnemer moet toegeven is dat na al het gedoe over de deelname van Israël aan het Eurovisie Songfestival, die maximumscore opvalt.

Die hoge Belgische score was trouwens niet eens zo uitzonderlijk. Ook de kijkers in Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Zweden, Duitsland, Nederland, Oostenrijk, Portugal en Luxemburg vonden New day will rise van Yuval Raphael het mooiste of beste liedje. Dat is een tamelijk indrukwekkende verzameling.

Dat ook het Spaanse volk zo’n filosemitische keuze heeft gemaakt is merkwaardig: de Spaanse openbare omroep heeft in de discussie over de Israëlische deelname immers het voortouw genomen. De organisatoren van het festival – de EBU, de European Broadcasting Union, de verzamelde Europese openbare omroepen - hebben de Spanjaarden zelfs terechtgewezen: het festival, zei de EBU, is wezenlijk apolitiek, en dus was het ongepast in het Spaanse commentaar over de Israëlische bijdrage de toestanden in Gaza te betrekken.

Ook in Spanje is er dus een kloof (of op zijn minst een zeer groot verschil) tussen het  discours van de snobs en wat het gepeupel ervan denkt. De kloof met de burger, zoals we dat vroeger noemden. De kloof met de politiek en de media.

Net als bij ons. Waar trouwens ook het verschil opvalt tussen het oordeel van het publiek en dat van de vakjury: Yuval Raphael krijgt van de kijkers het maximum van de punten, maar van de Vlaamse vaklui krijgt ze het minimum, te weten nul. Dat verschil is toch wel erg groot. De indruk ontstaat dat de vakjury een middel is om ongewenste winnaars uit te schakelen.

Het meest bekende lid van die vakjury is ex-VRT-journalist André Vermeulen. Hij is het soort kenner dat als blijkt dat onze Red Sebastian de finale niet haalt, in De Afspraak mag komen uitleggen waarom Red een totaal foute keuze was. Terwijl hij niet alleen zelf die Belgische kandidaat mee heeft uitverkoren, maar ook een paar dagen voor de start van het Songfestival in een mail aan Peter Van de Veire laat weten dat Red Sebastian niet alleen op één been de finale zal halen, maar ook moet worden beschouwd als de grootste kanshebber op de eindzege. André is dus een echte expert.

Geestig om zien is ook hoe vanuit de VRT die hoge publieksscore wordt geduid. Die twelve points zouden een gevolg zijn van een ronselcampagne vanuit Israël. Nu zal die er ongetwijfeld wel geweest zijn, maar het idee dat in al die landen de hoogste score is toegekend als gevolg van een joods complot is anno 2025 in meer dan één betekenis twijfelachtig. Nog eventjes en de resultaten van de publieksjury’s worden onwettig verklaard. Als dat zonder veel bewijs kan bij de verkiezing van de president van Roemenië, dan moet dat bij het Songfestival zeker ook kunnen…

Geestig om zien is ook hoe bij de VRT wordt geschipperd om over de vraag of Israël nog aan het festival mag meedoen zowel een standpunt in te nemen als tegelijkertijd geen standpunt in te nemen. Wie alles leest komt tot de conclusie dat de Vlaamse openbare omroep voor vrede is. Voorwaar een verbluffend standpunt.

Geestig om zien is ook hoe voor het (in wezen politieke) standpunt van de openbare omroep niemand verantwoordelijk is. De Vlaamse Regering, zegt ze zelf, mag zich niet inlaten met de inhoud van de programma’s. Idem voor de Raad van Bestuur. En dus blijft alleen de CEO over, al staat ook die natuurlijk niet te springen om in een politiek zeer gevoelige materie een kant te kiezen. Helaas voor hem is er ook nog een (onbevoegde) socialistische minister die zegt dat zij als hypothetische CEO van de VRT zeker zou ingrijpen. God sta Vlaanderen bij.

Gelukkig is er ook een socialistische vakbond. Die zegt een advertentie van Oxfam – I speak up for Palestine (linkse standpunten bestaan alleen in het Engels) – te hebben doorgedrukt. Pardon? Is het de vakbond die daarover gaat? En, à propos, die advertentie, is die gratis uitgezonden, of heeft Oxfam of de vakbond daarvoor betaald? ‘De socialistische vakbond zal vanavond niet inbreken in de uitzending van het Songfestival’: dit laat vrtnws weten. Pardon?

Het zijn merkwaardige tournures, waarover in het parlement geen vragen zullen worden gesteld en in de Raad van Bestuur van de omroep ook niet. Ze zijn nu eenmaal niet bevoegd.

Al blijkt die advertentie dus niet echt te hebben gewerkt, anders kom je nooit aan de douze points voor Israël.

Al is dat op zich weer niet verwonderlijk: advertenties met BV’s à la de stilaan onvermijdelijke Elisabeth Lucie Baeten, die zeggen wat we moeten denken en doen, werken nooit. Omdat ook als het over het Songfestival gaat veel meer mensen dan Elisabeth Lucie zich ooit kan voorstellen het onderscheid kennen tussen echt en vals.  

Doorbraak, 20 mei 2025